22 marca w Olsztynie już po raz drugi odbyła się wyjątkowa akcja kulturalna pod hasłem „Czytamy Szewczenkę na ulicy Szewczenki”, upamiętniająca rocznicę urodzin wybitnego poety i malarza, Tarasa Szewczenki. Miejsce spotkania – jak sama nazwa akcji wskazuje – nie było przypadkowe. To właśnie na olsztyńskiej ulicy noszącej imię twórcy zgromadzili się przedstawiciele społeczności ukraińskiej, aby wspólnie celebrować literackie dziedzictwo „Kobziarza”. Głównym motywem przewodnim wydarzenia była niezachwiana wiara Szewczenki w przyszłość Ukrainy. Jak podkreślali organizatorzy, w dzisiejszych, tak trudnych dla narodu ukraińskiego czasach, ta wiara jest potrzebna bardziej niż kiedykolwiek. Poezja wieszcza, pisana przed laty, stała się dla zgromadzonych żywym źródłem siły. W tegoroczną akcję aktywnie włączyli się nauczyciele i uczniowie z Międzyszkolnego Zespołu Nauczania Języka Ukraińskiego. Występy uczniów były nie tylko pięknym hołdem dla poety, ale przede wszystkim żywym dowodem na to, że język, kultura i tożsamość ukraińska są starannie pielęgnowane i przekazywane kolejnym pokoleniom dorastającym w Polsce. Do młodych recytatorów dołączyli dorośli, dzieląc się swoimi ulubionymi fragmentami utworów. Wspólne czytanie pod gołym niebem pokazało, że słowa Szewczenki o wolności i godności rezonują w każdym sercu, niezależnie od wieku. Tegoroczna edycja akcji to nie tylko żywe słowo, ale również wspaniała oprawa muzyczna, która dopełniła literacką część spotkania. Zgromadzeni mieli przyjemność wysłuchać utworów Tarasa Szewczenki w wykonaniu Wokalnego  Zespołu  Dziecięcego „Suzirjaczko”   oraz Zespołu  „Dwa Kolory”. Zwieńczeniem uroczystości było wspólne odśpiewanie „Testamentu” (Zapowitu). Ten ikoniczny utwór dziś wybrzmiał w Olsztynie jako wspólne życzenie i potwierdzenie, że wiara w przyszłość ojczyzny – tak bliska Szewczence – pozostaje fundamentem ukraińskiej tożsamości. Druga edycja akcji udowodniła, że wiersze sprzed niemal dwóch wieków mogą być najcelniejszym komentarzem do dzisiejszej rzeczywistości, dając ludziom to, co najcenniejsze: poczucie wspólnoty i nadzieję na lepsze jutro.

(MCz)